Sufit belkowy w prywatnym domu

Treść artykułu



Stropy belkowe, które zostaną omówione tym razem, są z powodzeniem stosowane nie tylko w domach szkieletowych, ale także kamiennych. Opowiemy Ci o głównych cechach ich urządzenia i szczegółowo opiszemy proces instalacji od montażu systemu nośnego do montażu szorstkich powierzchni wykończeniowych.

Sufit belkowy w prywatnym domu

Ogólna specyfika

Płyty podłogowe są uważane za jedno z głównych wyzwań w inżynierii lądowej. Przy wymaganiach dotyczących wysokiej wytrzymałości, nośności i wysokiej jakości izolacji akustycznej, technologie monolityczne i prefabrykowane monolityczne pozostają prawie jedyną opcją. Jednak montaż posadzki betonowej wymaga użycia ciężkiego sprzętu budowlanego, co jest nie tylko drogie, ale także nie zawsze możliwe ze względu na brak normalnych dróg dojazdowych na plac budowy. Ponadto podczas budowy wykorzystuje się dużą ilość drogiej stali i betonu, zwiększa się obciążenie fundamentu i ścian nośnych, a także wymagany jest wynajem szalunków..

Istnieją jednak alternatywy dla płyt betonowych, z których najbardziej atrakcyjne jest zastosowanie systemu szkieletowego na belkach nośnych. Tego typu zakładki są z powodzeniem stosowane w nowoczesnych domach fińskich: pod względem wydajności nie ustępują betonowym, ale jednocześnie mają spójną technologię montażu, która nie obejmuje olinowania, są lżejsze i zapewniają proste okablowanie mediów.

Sufit belkowy w prywatnym domu

Jednocześnie podłogi z belkami ramowymi mają wiele wad. Głównym z nich jest duża grubość, wymuszająca zwiększenie wysokości ścian w celu utrzymania projektowej wysokości sufitów. Kolejną wadą jest krótsza żywotność w porównaniu z żelbetem. Niemniej jednak, pomimo pewnego nadmiernego zużycia materiału podczas budowy ścian, tego typu zakładka jest nadal opłacalna ekonomicznie, a żywotność skraca się do zaledwie 50-70 lat, co jest wystarczające dla budownictwa mieszkaniowego prywatnego.

Przenoszenie urządzenia systemowego

System stropów nośnych jest reprezentowany przez belki, które mogą być jednym z następujących elementów konstrukcyjnych:

  1. Klejona deska sosnowa o szerokości 250-300 mm. Wytrzymałość litego drewna nie jest zagrożona, dzięki czemu gęstość belek z płyty klejonej jest mniejsza niż w przypadku innych materiałów. Są też wady: wysoki koszt i długość ograniczona do sześciu metrów.

Sufit belkowy w prywatnym domu

  1. Drewniane belki dwuteowe stały się w ostatnim czasie dość powszechnym materiałem na rynku krajowym. Stosunkowo niską wytrzymałość na zginanie kompensuje możliwość ciaśniejszego rozmieszczenia belek, co pozwala na stosunkowo niski koszt dwuteownika. Główną zaletą jest znaczna długość belek, która pozwala na rozpięcie rozpiętości do 13 metrów bez łączenia. Preferowane są belki dwuteowe z półkami LVL i żebrami OSB o grubości 10 mm lub większej.

Sufit belkowy w prywatnym domu

  1. Wiązary drewniane można złożyć samodzielnie z dostępnej tarcicy. Jest to najbardziej ekonomiczna opcja dla belek, do produkcji których stosuje się belki sosnowe o grubości 50–70 mm. Główną wadą jest złożoność obliczania nośności, która wymaga znacznego marginesu bezpieczeństwa. Ponadto montaż kratownic zajmuje trochę czasu, co spowalnia proces budowy..

Sufit belkowy w prywatnym domu

  1. LVL jest uważany za najbardziej autentyczny materiał fińskiego systemu wsporników podłogowych. Zalety materiału: wysoka wytrzymałość, znaczna długość formowania, odporność na ogień i uszkodzenia organiczne, najwyższy z wymienionych materiałów, żywotność. Wśród wad najbardziej wyraźne są niskie rozpowszechnienie i wysoki koszt wysokiej jakości LVL..

Sufit belkowy w prywatnym domu

Oprócz głównych elementów nośnych konstrukcja stropu zawiera również dodatkowe ściągi, które pełnią funkcję pozycjonowania belek i utrzymywania ich w pozycji optymalnej z punktu widzenia percepcji obciążeń. Jeżeli belki są wykonane z płyt klejonych lub LVL, mocuje się je razem za pomocą rozpórek wykonanych z tego samego materiału. Elementy dystansowe są rozmieszczone naprzemiennie, aby rozłożyć obciążenia pośrednie i ułatwić mocowanie do końca ściągów przez korpus belki.

Najwygodniej jest mocować kratownice i belki dwuteowe za pomocą poziomych wstawek prętów między górnymi i dolnymi pasami. Kratownice są wstępnie ustawiane krok po kroku i poziomowane, a następnie tymczasowo mocowane za pomocą desek ułożonych ukośnie w górnej i dolnej płaszczyźnie podłogi. Następnie wykonuje się główne połączenia i usuwa tymczasowe przekładki. Powszechna jest również opcja projektowa, w której rolę dodatkowych ściągów odgrywa podłoga i zszyty sufit podwieszany, jednak ten sposób nakładania jest bardziej skomplikowany technologicznie..

Sufit belkowy w prywatnym domu

Należy również zwrócić uwagę na połączenia podłogi ze ścianą. Jeśli mówimy o budynku z kamienia, w murze należy uformować półkę o szerokości co najmniej jednej trzeciej wysokości belki. Jednocześnie w budynkach wykonanych z bloków gazokrzemianowych należy zainstalować pas pancerny w celu rozłożenia obciążenia z belek. Belki mocuje się zaprawą cementową i murem, mostek termiczny usuwa się, pokrywając belki styropianem. Możliwe jest również zachodzenie na siebie bez tworzenia ćwiartki, w którym to przypadku mocowanie odbywa się za pomocą specjalnie ukształtowanych wsporników belek. W domach szkieletowych filary dolnej kondygnacji są pokryte masywnym prętem, który działa jako poprzeczka podtrzymująca belki stropowe i filary piętra. Belki są mocowane przez rygiel od dołu.

Układanie komunikacji

Nie ma trudności z umieszczeniem przewodów mediów równolegle do belek nośnych. Przy odpowiedniej organizacji ta możliwość pozwala na ułożenie do 80-90% wszystkich sieci inżynierskich bez ingerencji w konstrukcję systemu nośnego.

Jednak prawie nieuniknione jest wykonanie otworów przelotowych w belkach. Belki można wiercić tylko wtedy, gdy spełnionych jest kilka warunków:

  1. Średnica otworu nie powinna przekraczać 1/3 wysokości belki.
  2. Otwory powinny znajdować się co najmniej 50 mm od krawędzi belki, najlepiej dokładnie pośrodku.
  3. Otwory nie mogą być wykonane bliżej niż 150 mm od końca belki lub skrajnego punktu podparcia.
  4. Między otworami w tej samej belce należy zachować odstęp 4 razy większy od średnicy.

Sufit belkowy w prywatnym domu

Obserwując te warunki, dość łatwo jest ułożyć główną komunikację w suficie: szorstką hydraulikę, elektrykę i niski prąd. Natomiast w przypadku kanałów wentylacyjnych, zwykle o średnicy większej niż 100 mm, średnica otworów przekracza dopuszczalną granicę. Rozwiązań tego problemu jest kilka: ułożyć wnękę techniczną w stropie pierwszego piętra, preferować kratownice zamiast belek lub wzmocnić otwory, których średnica przekracza 1/3 wysokości belki. W tym celu w miejscu wykonania przejścia montuje się okładziny wzmacniające, co podwaja nominalny przekrój belki nośnej. Długość nakładki powinna być wystarczająca, aby pokryć obszar klejenia w odległości 5 lub więcej razy większej od szerokości otworu. Z reguły okładziny mocuje się za pomocą rozproszonych łączników: poprzez wiercenie do dziesięciu otworów przelotowych na śruby lub opaski.

Sufit belkowy w prywatnym domu

Dekoracja sufitu

Natychmiast po zakończeniu układania komunikacji konieczne jest wstępne wykończenie sufitu, aby następnie wypełnić wnękę sufitu materiałem dźwiękochłonnym. Jednocześnie trwają przygotowania do wykonania poszycia nośnego do wykonania okładziny stropu surowego.

Wymagane jest podparcie materiału wypełniającego płytę, aby wyeliminować nacisk na złuszczoną stronę poszycia konstrukcji podwieszanej. W tym celu w dolnej części belek przybijana jest łata z łaty 25×50 mm o rozstawie 30–40 cm, a konkretną wielkość uskoku łat określa się tak, aby zachodziły na siebie plandeki paroizolacyjne. Folia jest obszywana od spodu i kręcona zszywkami, następnie wzdłuż linii zapięcia przyklejany jest pasek taśmy.

Sufit belkowy w prywatnym domu

Montaż konstrukcji nośnej pod poszyciem odbywa się na przeciwkatrze wyłożonej od dołu wzdłuż linii belek lub na prostych podwieszeniach i ocynkowanym profilu. W obu przypadkach wymagane jest najpierw naniesienie na ściany znaków wskazujących środki osiowe belek lub prowadzenie przez prześwit przez folię.

Szorstka podłoga

Szpachlę (wełnę mineralną) można układać przed zakończeniem stropu na dolnej kondygnacji. Niemniej jednak zaleca się wcześniejsze przybicie paroizolacji, aby wata nie rozlała się podczas dalszej pracy. Jeśli gęstość wypełniacza jest wystarczająco duża, aby umieścić go na ostrzu, nie jest wymagane dodatkowe wsparcie. Jednak często w stropach stosuje się tańszą wełnę mineralną o małej gęstości, do jej ułożenia należy najpierw położyć na łatach sklejkę lub płytę MDF o grubości do 5 mm.

Po całkowitym wypełnieniu zachodzących na siebie wnęk, cały placek jest pokryty gęstą geowłókniną na wierzchu. Układanie odbywa się wzdłuż kierunku belek, zakładka jest umieszczana bezpośrednio nad belkami i przybijana do nich, po uprzednim złożeniu podwójnej fałdy. Geowłókniny są niezbędne, aby wykluczyć wietrzenie cząstek wełny mineralnej podczas drgań podłogi, dlatego ta bariera musi mieć uszczelnione połączenia i przyczółki.

Sufit belkowy w prywatnym domu

Od góry strop pokryty jest podłogą wykonaną z desek krawędziowych lub materiałów arkuszowych o łącznej grubości do 20 mm. Cechą charakterystyczną technologii fińskiej jest wykonanie na podłożu wylewki cementowej lub półsuchej o grubości 50–70 mm. To właśnie ta wersja ciasta zapewnia najwyższej jakości izolację akustyczną między stropami oraz wysoką nośność porównywalną z płytami kanałowymi – do 400 kg / m2.

Oceń artykuł
Codzienne wskazówki i instrukcje

Klikając przycisk „Prześlij komentarz” wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję politykę prywatności