Samodzielna instalacja toalety

Od dawna nasi współobywatele mają głęboko zakorzenioną tradycję wykonywania większości prac remontowo-budowlanych, jeśli to możliwe, własnymi rękami. Dotyczy to zarówno budowy altanki, jak i remontu własnego mieszkania. Rzeczywiście, aby wkleić tapetę na ściany domu lub pomalować drzwi, nie trzeba zapraszać zespołu malarzy. Jednak w umysłach wielu naszych współobywateli mocno zakorzeniony jest pewien strach przed instalacją wodno-kanalizacyjną naszego mieszkania..

Wysyłaliśmy SOS do biura mieszkaniowego w przypadku wycieku z kranu lub zatkania rur kanalizacyjnych i czekaliśmy na wizytę Afoni. Na szczęście kiedyś ta wizyta kosztowała trzy ruble lub jednostkę „płynnej waluty”. Ale teraz, gdy koszt instalacji sprzętu hydraulicznego zbliża się do kosztu samego sprzętu, warto rozważyć rozszerzenie uprawnień do naprawy. Nie marnując na drobiazgi, zacznijmy od razu od poważnych. Z wymianą toalety.

Samodzielna instalacja toalety

Komunikacja hydrauliczna zasilania i wylotu

Na początek wymyślmy zasadę kanalizacji w typowym mieszkaniu. Wyobraźmy sobie system jako całość. Od momentu wpłynięcia wody do momentu opuszczenia naszego mieszkania.

Przede wszystkim – zasilanie rur ciśnieniowych. Zwykle są wykonane ze stali. Chociaż ostatnio miedź staje się coraz bardziej rozpowszechniona. Rury miedziane są znacznie droższe, ale nieporównywalnie trwalsze, ponieważ nie rdzewieją. Rury stalowe produkowane są w wersji nieocynkowanej, a więc podatnej na korozję (tzw. Czarne) oraz ocynkowane. Nawet świeżo wykonane czarne rury można łatwo rozpoznać po dobrze widocznych wzdłużnych spawach. W rurach ocynkowanych warstwę antykorozyjną o grubości co najmniej 40 mikronów nakłada się zarówno na powierzchnię zewnętrzną, jak i wewnętrzną.

Rury wyróżnia się średnicą nominalną (DN), tj. według wielkości średnicy wewnętrznej. W zależności od grubości ścian rury wodociągowe dzielimy na lekkie, zwykłe i wzmocnione. Aby je połączyć, stosuje się łączniki, trójniki, przejścia i inne łączniki z gwintami. Rury o tej samej średnicy łączy się liniami prostymi, a rury o różnych średnicach – złączkami przejściowymi. Podczas obracania rurociągu stosuje się złączki kątowe. Oddziały wykonywane są za pomocą trójników. Do montażu skrzyżowań rur w jednej płaszczyźnie instalowane są krzyże.

Teraz przejdźmy do rur drenażowych. Wykonane są z żeliwa szarego. Zewnętrzne i wewnętrzne powierzchnie rur pokryte są warstwą bitumu naftowego. Warstwa ta zapewnia ochronę antykorozyjną i zmniejsza tarcie wody o wewnętrzną powierzchnię rur. Ze względu na konieczność starannego uszczelnienia, połączenie rur kanalizacyjnych wymaga szczególnej uwagi. Cylindryczną część jednej rury wkłada się do kielicha drugiej, szczelinę między nimi uszczelnia się pasmami żywicy (pakuły) i wykuwa zaprawą cementowo-piaskową.

Syfony są instalowane przy wejściu do rur kanalizacyjnych. Montowane są w miejscach podłączenia urządzeń hydraulicznych do linii odwadniającej. Syfony to rodzaj zaworów hydraulicznych, które blokują dostęp gazów z sieci kanalizacyjnej do pomieszczenia.

Po opanowaniu zasady działania rurociągów zasilających i wylotowych możesz przejść do głównego tematu tego artykułu – instalacji toalety.

Toaleta i instalacja

Istnieją trzy główne sposoby mocowania toalety do podłogi:

Samodzielna instalacja toalety1) można go po prostu zamocować na podłodze cementowej lub kafelkowej za pomocą wkrętów wkręconych w kołki;
2) druga metoda jest stara jak świat, nieco bardziej skomplikowana, ale bardziej niezawodna. Toaleta jest przymocowana do tafty, drewnianej deski wpuszczanej w podłogę. Tafta wykonana jest z dobrze walcowanego, wytrzymałego drewna (np. Dąb). Kotwy są instalowane od spodu tafty, aby zapewnić jej niezawodność w podłodze. Najprostsze kotwy mogą być wbijane gwoździami w szachownicę i wystające z tafty na 20-30 mm. Wnęka w posadzce wypełniona jest zaprawą cementowo-piaskową, w której osadzona jest tafta z kotwami, zlicowana z posadzką. Po związaniu zaprawy toaletę mocuje się zwykłymi śrubami. Śruby należy nasmarować smarem lub grafitem samochodowym, aby można je było później łatwo odkręcić. W pierwszym i drugim przypadku podkładki gumowe należy umieścić pod łbami śrub, aby zapobiec uszkodzeniu deski sedesowej;
3) toaletę można zamontować za pomocą kleju epoksydowego. Przede wszystkim należy oczyścić klejone powierzchnie z zabrudzeń i dokładnie je odtłuścić. Powierzchnie należy następnie zszorstkować kamieniem korundowym i ponownie odtłuścić. Na powierzchnię nośną nakłada się warstwę żywicy o grubości 4-5 mm i mocno dociska toaletę do podłogi.

W drugim i trzecim przypadku, aby całkowicie związać zaprawę lub żywicę epoksydową, czas ekspozycji powinien wynosić co najmniej 10-12 godzin. Być może będziesz musiał kilkakrotnie odwiedzić sąsiadów lub najbliższy płatny zakład..

Aby uniknąć zakłopotania, konieczne jest ostrożne podłączenie do linii odgałęzienia. Część toalety, która jest bezpośrednio podłączona do odpływu, nazywana jest wylotem. Wylot może być prosty (pionowy) lub ukośny (kątowy).

Posiada zewnętrzne rowki, które należy posmarować czerwonym ołowiem rozcieńczonym w schnącym oleju, po czym wyzwalacz należy szczelnie owinąć nitką żywicy. W takim przypadku pasmo nie powinno sięgać końca zwolnienia o 3-4 mm. W przeciwnym razie może wpaść do rury i spowodować zatkanie. Ponadto wylot jest wkładany do gniazda odpływu kanalizacyjnego, uprzednio oczyszczonego ze starego szczeliwa, a pierścieniową szczelinę uszczelnia się wici wykonaną z przędzy lnianej. Następnie szczelina jest wybijana zaprawą cementowo-piaskową. Aby zapobiec odpryskiwaniu uszczelnienia, dobrze jest owinąć świeży szew bandażem i pokryć go pozostałym roztworem..

Teraz pozostaje ostatnia operacja – podłączenie cysterny. Jeśli zbiornik jest przymocowany bezpośrednio do półki muszli klozetowej, wówczas połączenie rury z szyjką wykonuje się tylko gumowym mankietem. Jedną trzecią mankietu zakłada się na odgałęzienie, pozostałe dwie trzecie odwraca się na lewą stronę i naciąga na nią, odsłaniając koniec odgałęzienia. Następnie odgałęzienie i szyja są wyrównane, a wywinięta część mankietu jest zakładana na szyję. W niektórych przypadkach spłuczka jest przymocowana do ściany w pewnej odległości od toalety. W tym układzie rura jest przykręcona do zbiornika, której przeciwny koniec jest smarowany czerwonym ołowiem i owinięty w kabel. Rurka i szyjka muszli klozetowej połączone są mankietem przymocowanym do fajki cienkim drutem. Ostatni akcent – zasilanie cysterny z wodociągu i regulacja poziomu wody w niej.

UWAGA: nie zapomnij wyłączyć wody przed rozpoczęciem pracy! Zawór odcinający znajduje się na rurze wody zasilającej przy wejściu do mieszkania.

Oceń artykuł
Codzienne wskazówki i instrukcje

Klikając przycisk „Prześlij komentarz” wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję politykę prywatności