Basen betonowy

Treść artykułu



Basen betonowy to bardzo ważna i droga konstrukcja. I nie ma znaczenia, jaki jest rozmiar basenu – mały czy duży. Nie zmniejsza to złożoności zadania..

Basen betonowy

Praca projektowa

Basen to złożona konstrukcja hydrauliczna, w projekt której zaangażowani są różni specjaliści. Określając przeznaczenie basenu (sport lub rozrywka), jego urządzenie hydrauliczne (skimmer lub przelew), kształt i wielkość misy, profil dna, specjaliści kierują się życzeniami klienta i jego gospodarstwa domowego, możliwościami finansowymi klienta, powierzchnią przydzielonego terenu, wygodą i bezpieczeństwem eksploatacji. Jednocześnie brana jest pod uwagę lokalizacja urządzeń technicznych, rurociągów, urządzeń czyszczących, systemów mikroklimatu (dla basenów krytych), ścieżki obwodnicy i strefy rekreacyjnej. Aby jak najlepiej wykorzystać teren obiektu, starają się umieścić misę basenu zewnętrznego jak najbliżej budynku, w którym znajdują się pomieszczenia pomocnicze. Należy jednak pamiętać, że minimalna odległość basenu od budynków dłuższych niż 12 m powinna być równa średniej wysokości budynku; do budynku o długości poniżej 12 mz oknami – połowę, a do tych samych budynków bez okien – jedną trzecią średniej wysokości budynku, ale nie mniej niż 3 m. W bezpośrednim sąsiedztwie basenu zewnętrznego nie powinno być drzew, które corocznie zrzucają liście (topola, lipa, modrzew), ponieważ przyczyniają się do zanieczyszczenia wody. Grubość płyty dennej i ścian basenu, klasa i gatunek betonu, klasa i średnica zbrojenia głównego określane są na podstawie obliczeń hydrostatycznych. Jednocześnie rozważane są różne opcje obciążenia i wybierana jest najbardziej niekorzystna. Uwzględnia się również gęstość ziemi i poziom wód gruntowych. Są to decydujące czynniki przy określaniu zakresu i sposobu prac budowlanych. Jeśli wszystkie powyższe czynności nie zostaną wykonane, może dojść do uszkodzenia produktu, a nawet całego kompleksu budynków..

Przygotowanie bazy

Prace budowlane poprzedzone są przygotowaniem podłoża. Przy budowie basenu zewnętrznego obejmuje w razie potrzeby zagłębienie fundamentowe – poduszkę z piasku (grubość 15-30 cm), układanie preparatu betonowego (grubość ok. 10 cm). Jeśli płyta denna znajduje się poniżej poziomu wód gruntowych, drenaż jest układany wzdłuż jego obwodu i pod nim. Aby rozwiązać ewentualne problemy z podziemną i płynącą wodą atmosferyczną, która może dostać się pod produkt, zalecamy wyposażenie obwodu płyty głównej i kanału odwadniającego w dreny. Oznacza to wykopanie rowu (szerokość i głębokość 25-50 cm) na obwodzie oraz w przestrzeni kanału odwadniającego i zasypanie go grubym żwirem. Głębokość wykopu uzależniona jest od sposobu wykonania posadzki kamiennej basenu oraz głębokości jej zanurzenia w gruncie, jeżeli basen jest częściowo osadzony nad powierzchnią.

Kompleks prac nad przygotowaniem fundamentu pod basen kryty uzależniony jest od tego, czy konstrukcja jest wznoszona zgodnie z projektem oraz w trakcie budowy domu, czy też jest wprowadzana do istniejącej chaty (o ile to możliwe). W pierwszym przypadku projekt uwzględnia specyfikę konstrukcji hydraulicznej, a także wzajemne ułożenie fundamentu budynku i dna basenu, zapewnia miejsce na rurociągi, pomieszczenie techniczne, a fundament przygotowywany jest wraz z fundamentem domu. Jeśli basen jest wbudowany w istniejący domek, podejście będzie inne. Załóżmy, że planowane jest umieszczenie wanny w piwnicy lub piwnicy, co oznacza, że ​​prawdopodobieństwo, że głębokość płyty dolnej będzie poniżej poziomu fundamentu domu, jest dość wysokie. Innymi słowy, podczas robót ziemnych może dojść do podważenia części nośnej budynku i naruszenia leżącej pod nią warstwy gruntu, co doprowadzi do poważnego odkształcenia konstrukcji wsporczej. Aby temu zapobiec, dla każdego przypadku opracowywany jest indywidualny schemat technologiczny..

Instalacja elementów osadzonych

Przed zabetonowaniem należy zamontować i zamocować osadzone elementy: spust denny, dysze, osadzone pod dysze, skimmery, reflektory, elementy wpuszczane przeciwprądowe itp., Całość tego wyposażenia związać rurami PCV, kablami. Następnie wszystkie wymienione elementy są zalewane betonem. Podczas montażu elementów zatopionych należy pamiętać, że przy odlewaniu mis zwykle stosuje się beton, który po ułożeniu kurczy się. Dlatego należy zastosować technologię, która nie pozwala na pojawienie się muszli, pustek. Dodatkowo podczas wylewania mis betonowych dochodzi do odkształceń skurczowych, które mogą prowadzić do przemieszczeń i odwrócenia osadzonych elementów. To jest niepożądane­poważne konsekwencje, ponieważ dokładność kształtu uformowanej miski i umiejscowienie osadzonych elementów nie będzie już korygowana. Aby zapobiec przemieszczaniu się osadzonych elementów podczas układania betonu, należy zapewnić sztywność ich mocowania. Zazwyczaj mocowanie odbywa się bezpośrednio do elementów szalunku i zbrojenia za pomocą połączeń śrubowych i drutu ściągającego. Niektóre organizacje budowlane postępują odwrotnie – najpierw odlewają betonową miskę, a następnie młotkiem pneumatycznym drążą okna i rowki w celu późniejszego montażu w nich osadzonych elementów wyposażenia technologicznego. Narusza to integralność miski. Uwaga!!! Miska odlewanego basenu nie powinna być narażona na żadne naprężenia mechaniczne, w przeciwnym razie woda z konieczności dostanie się do powstałych pęknięć, pustek. Uszczelnienie pęknięć jest znacznie droższe i trudniejsze niż zrobienie wszystkiego dobrze od razu..

Montaż szalunków

Montaż szalunków to bardzo ważna operacja. Należy zapewnić wymaganą geometrię czaszy, określoną dokładność wymiarową i wytrzymałość elementów szalunkowych, aby uniknąć wyboczenia pod wpływem ciśnienia hydrostatycznego mas betonowych. Do produkcji mis basenowych żelbetowych stosuje się szalunki wielokrotnego użytku (metal zunifikowany, sklejka) i jednorazowe (drewniane). Do produkcji rund, stopni i innych złożonych elementów stosuje się jednorazowo. Wynika to z faktu, że konfiguracja mis w basenach betonowych jest najczęściej niestandardowa (czyli sektor prywatny). Dodatkowo dno takich misek jest najczęściej „łamane”, ze stopniami itp..

Nie zawsze jest możliwe zapewnienie takich formularzy za pomocą ujednoliconego szalunku. Jednocześnie przy stosowaniu jednorazowego szalunku drewnianego gwałtownie wzrasta zużycie mas poziomujących. Wynika to z mniejszej dokładności wykonania szalunków w warunkach budowy w porównaniu z warunkami fabrycznymi. Dlatego na prostych odcinkach lepiej jest użyć zunifikowanego szalunku wielokrotnego użytku. Wybór rodzaju szalunku jest bardzo ważny, ponieważ ilość materiałów do późniejszego wyrównania powierzchni miski zależy od jej dokładności. Te materiały są dość drogie. Większość z nich jest importowana z zagranicy. Im większa dokładność podczas odlewania miski, tym mniejsze będzie zużycie mas poziomujących. Niezwykle trudno jest odlać idealną miskę, która nie wymaga dalszego uszlachetniania. Jest to szczególnie ważne w przypadku misek, które mają zaokrąglone sekcje, dno o zmiennej głębokości, występy itp..

Wzmocnienie wgłębienia

Po ułożeniu wzdłuż dna wykopu warstwy podkładowej o grubości 100-200 mm z piasku, tłucznia lub żwiru i wylewce cementowo-piaskowej o grubości 30 mm przystępują do prac zbrojarskich. Jeśli wykop jest wykopany w twardym gruncie, a nie na nasypie, nie ma potrzeby wzmacniania płyty betonowej siatką stalową. W przeciwnym razie konieczne jest zastosowanie siatki stalowej z komórkami o wymiarach 150 x 150 mm i minimalnej średnicy zbrojenia 6,3 mm. W pierwszym przypadku, jeśli w basenie stosowany jest odpływ denny, który służy do odprowadzania wody z basenu lub jako element ssący do filtracji, konieczne jest wykonanie kanałów technologicznych w płycie głównej zgodnie z dokumentacją rysunkową. Oczywiście konieczne jest przestrzeganie maksymalnej płaszczyzny poziomej lub nachylenia płyty zgodnie z dokumentacją rysunkową, ponieważ każde odchylenie pojawi się po napełnieniu basenu wodą, gdy krawędź basenu nie jest równoległa do poziomu wody.

Najpopularniejszym podejściem jest wznoszenie ścian na pióro i wpust, które są wykonane z metalowych lub drewnianych elementów pionowych. Nawiasem mówiąc, pale z piórem są również wykorzystywane do budowy basenów zewnętrznych, na przykład, jeśli nie można ustawić stoków. Rowkowane ściany mocują glebę, zapobiegają jej kruszeniu się, dzięki czemu wannę można zakopać poniżej podstawy fundamentu.

Do zbrojenia stosuje się zbrojenie profilu okresowego. Przekrój zbrojenia, rozstaw komórek są określane na etapie projektowania. Najczęściej do zbrojenia pionowego i poziomego stosuje się pręty o średnicy 8-10 mm. Skok prętów poziomych to 3-60 cm, pionowych 15-30 cm Stosowanie spawania elektrycznego jest niedopuszczalne ze względu na zaburzenie mikrostruktury metalu, wypalenie węgla, aw trakcie pracy w miejscach spawania obserwuje się intensywną korozję. Objętościowa klatka wzmacniająca basenu zewnętrznego jest montowana na betonowym przygotowaniu, zamknięte konstrukcje znajdujące się na parterze są z reguły instalowane na specjalnych konstrukcjach wsporczych. Ułatwia to układanie rurociągów, umieszczanie urządzeń, organizowanie monitoringu ich stanu oraz napraw i prac konserwacyjnych. Pręty zbrojeniowe wiązane są drutem stalowym, pozostawiając „okienka” do montażu osadzonych elementów, nie stosuje się ram spawanych – w grubości żelbetu mogą wystąpić duże naprężenia wewnętrzne. Wpusty zbrojeniowe wykonywane są wzdłuż obrysu płyty dennej w miejscach ścian – mocują ościeżnicę ścian. Deskowanie denne jest zwykle wykonane z desek krawędziowych lub laminowanej wodoodpornej sklejki o podwyższonej wytrzymałości.

Armatura musi być koniecznie pokryta specjalnymi związkami antykorozyjnymi, aby zapewnić odporność na korozję i trwałość całej konstrukcji. Zwykle są to farby polimerowe. Na powierzchni standardowego pręta zbrojeniowego walcowanego na gorąco znajduje się warstwa Fe3O4 (zgorzeliny żelaznej), której właściwości fizyko-mechaniczne różnią się od materiału zbrojenia. Żużel jest wystarczająco twardy, ale delikatny. Siła jego połączenia z metalem nieszlachetnym jest niska, dlatego pod wpływem reakcji utleniania warstwa kamienia złuszcza się z metalu podstawowego. Polimer użyty do pokrycia zbrojenia musi tworzyć dodatkową warstwę, która chroni metal przed korozją. Jeśli farba zostanie nałożona w jednej warstwie, prawdopodobieństwo korozji jest wysokie, ponieważ gdy rozpuszczalnik wyparowuje na powierzchni metalu, mikroskopijne­Obszary szczytowe nie pokryte farbą. Aby uzyskać większą niezawodność, wykonuje się podwójne barwienie.

W przypadkach, w których wymagany jest najwyższy poziom odporności na korozję, stosuje się wielowarstwowe malowanie farbami lub specjalnymi masami polimerowymi. Ponadto należy zwrócić uwagę na technologię montażu materiałów zgodnie z instrukcjami producentów i projektantów. Jeśli zbrojenie ma niezawodną wielowarstwową powłokę antykorozyjną lub hydroizolacyjną ze specjalnymi masami uszczelniającymi, jego trwałość może znacznie przewyższać trwałość zbrojenia przy tradycyjnym malowaniu. Wynika to z odporności chemicznej i bakteryjnej zastosowanych powłok (w zależności od składu chemicznego), a także z efektów, na jakie narażone są te materiały hydroizolacyjne..

Aby zapewnić ochronną warstwę betonu, stosuje się specjalne zaciski. Zaciski zapewniają dokładne ustawienie ram i zgodność z projektową grubością otuliny betonowej, co zapobiega korozji stali zbrojeniowej.

Ściany są wznoszone w tej samej kolejności. Do betonowania prostokątnych basenów stosuje się metalowe szalunki inwentaryzacyjne, zakrzywione sekcje układa się za pomocą kółek z desek i sklejki. Stabilność szalunku zapewniają drewniane lub metalowe elementy oporowe.

Betonowanie

Tradycyjna technologia budowy basenu żelbetowego polega na stopniowym betonowaniu dna i ścian niecki, a jakość wykonania musi być bardzo wysoka. Dotyczy to nie tylko wskaźników wytrzymałości, wodoodporności i stabilności hydrostatycznej, ale także geometrii basenu. Boki powinny być prawie idealnie wypoziomowane, spadki płyty dennej powinny zapewniać całkowite odprowadzenie wody.

Miska odlewana jest z betonu ciężkiego o klasie nie niższej niż B15 (wytrzymałość) i klasie nie niższej niż W4 (wodoodporność). Stopień mrozoodporności mieszanki zastosowanej do budowy basenu zewnętrznego powinien wynosić F100-F150, wówczas konstrukcja wytrzyma co najmniej 100-150 cykli naprzemiennego zamrażania i rozmrażania. Beton musi być mocny, wodoodporny i plastyczny. Ponieważ woda w basenach zawiera rozpuszczony tlen, chlor, mikroorganizmy, ograniczenie ich dostępu do części polimerowych i metalowych pomaga zatrzymać procesy utleniania. Aby zwiększyć wodoszczelność misy, do betonu zostaną wprowadzone dodatki takie jak SATURFIX lub 1DROBETON i FLUXAN, zwiększające wodoodporność, wytrzymałość mechaniczną, czas użytkowania zaprawy oraz przyczepność betonu do zbrojenia). Trwałość konstrukcji jest tym większa, im mniejsze są wpływy na powłoki antykorozyjne i hydroizolacyjne zbrojenia. Dlatego im gęstszy beton, tym większy opór stawia przed wodą przesiąkającą przez jego kapilary. Dużą gęstość betonu zapewnia między innymi ściśle dozowana ilość wody, która służy do mieszania cementu oraz jej wysokiej jakości zagęszczenie. Jednak brak płynu utrudnia prace monolityczne, dlatego do mieszanki dodawane są plastyfikatory, które mają m.in. właściwości hydroizolacyjne. Ułożona mieszanka betonowa jest zagęszczana w celu pozbycia się wewnętrznych pustek i usprawnienia jej struktury. Jeśli gęstość betonu, z którego odlewana jest miska, jest duża {co tam­obserwowane podczas wibracji i ewakuacji), tj. nie ma muszli, wielkość kapilar jest minimalna, wówczas żywotność żelbetowej misy basenowej można porównać z innymi typami konstrukcji działającymi w mniej agresywnym środowisku (50-100 lat). Minimalna grubość płyty głównej to 100 mm, wymiary i jakość betonu muszą być zgodne z dokumentacją rysunkową

Istnieją dwie główne technologie betonowania misy basenowej: ciągłe odlewanie i odlewanie w dwóch etapach. W pierwszym przypadku miska okazuje się monolityczna i powstaje za jednym zamachem. Kolejna warstwa betonu wiąże się z poprzednią bez tworzenia „zimnych spoin”. Jest to najbardziej niezawodna technologia betonowania, ale wymaga użycia najnowocześniejszego sprzętu budowlanego – betonomieszarek i pomp do betonu. Przy tej metodzie szczególnie ważna jest ciągłość dostaw betonu, koordynacja pracy wszystkich służb budowlanych. Betonowanie odbywa się za pomocą wibratorów platformowych i zatapialnych. Niestety ta technologia jest używana rzadziej niż inne ze względów technicznych i finansowych. Używają go tylko firmy o wysokiej organizacji produkcji i dostaw betonu o wymaganych gatunkach..

Czasami podczas odlewania misek basenowych z jakiegoś powodu nie jest możliwe zapewnienie ciągłości dostaw i odbioru betonu. W tym przypadku stosowana jest technologia „dwóch kroków”. Odbywa się to za pomocą samorozprężalnego sznura tzw. „Kołka”, który zapewni szczelność misy na styku nowego i już stwardniałego betonu („zimna spoina”). W takim przypadku najpierw betonuje się dno, a następnie boki. Na połączeniach zamarzniętego i nieutwardzonego betonu wstępnie układa się samorozprężalny sznurek o przekroju 2,5×3,5 cm (np. EXPAN BENTONITICO). Następnie betonowanie jest zakończone. Szczelność połączeń zapewniają fizyczne właściwości linki. Po zanurzeniu w wodzie jego objętość zwiększa się co najmniej 6-krotnie. Sznur zakrywa wszystkie możliwe szczeliny i nie przepuszcza wody.

Technologia ta została zastosowana w budownictwie domowym stosunkowo niedawno. Pomaga uprościć proces i nadaje mu cykliczność. Podczas budowy tą metodą konieczne jest ścisłe zapewnienie czystości połączeń. Faktem jest, że podczas prac budowlanych w miejsce proponowanego połączenia mogą dostać się niepożądane ciała obce (piasek, glina, pył, gruz). Miejsca potencjalnych spoin należy dokładnie oczyścić i spłukać wodą przed wylaniem betonu..

Dopasowanie misy do dokładnych wymiarów geometrycznych odbywa się za pomocą wodoodpornych zapraw naprawczych RESISTO UNIFIX, RESISTO TIXO, RESISTO BIFINISHING AB lub zaprawy tynkarskiej (cement M-500 + piasek) z dodatkami lateksowymi COLLASEAL lub LATIFLEX, które zwiększają przyczepność, wodoodporność i elastyczność tynku) monolityczny Niezależnie od technologii monolityczny prace wykonywane są w określonej temperaturze (nie niższej niż + 5 ° C). Dodatkowo świeżo wylany beton jest chroniony przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych oraz nawilżany przy niskiej wilgotności..

Hydroizolacja

Po usunięciu szalunku prowadzone są prace w celu zapewnienia szczelności miski. Basen jest strukturą o złożonej dynamice, w której możliwe jest powstawanie pęknięć w betonie. Dlatego głównym zadaniem jest nałożenie elastycznej powłoki hydroizolacyjnej na powierzchnię miski, która może wytrzymać otwarcie pęknięć..

W tym celu jego wewnętrzna powierzchnia jest czasami impregnowana specjalnymi roztworami. Powłoki ujawnione po zabetonowaniu są uszczelniane specjalnymi szpachlami, impregnatami zapewniającymi szczelność miski, po uprzednim potraktowaniu powierzchni roztworami otwierającymi pory w powierzchni betonu. Dla lepszej penetracji w głąb cieczy impregnujących stosuje się roztwory kwasów mineralnych.

Obecnie na rynku istnieje ogromna różnorodność hydro­materiały izolacyjne: związki impregnujące działające na zasadzie płynów hydrofobowych; impregnaty polimeryzujące, wodne emulsje żywic polimerowych, które wnikają w beton i po chwili polimeryzują zamieniając się w plastik. Głównym zadaniem tej grupy impregnatów jest wzmocnienie wierzchnich warstw misy betonowej i stworzenie podłoża adhezyjnego do przyklejenia warstwy tynku. Najpopularniejszymi polimerami używanymi do tych celów są żywice epoksydowe i akrylowe.

Ogólnie rzecz biorąc, środki dotyczące wewnętrznej hydroizolacji są w dużej mierze zależne od wybranych materiałów wykończeniowych. Tak więc, jeśli jako materiał wykończeniowy stosuje się folię PVC, nie są wymagane pracochłonne prace hydroizolacyjne, ale podstawa pod ceramikę lub mozaikę jest przygotowywana, wręcz przeciwnie, bardzo starannie. Najpierw usterki i drobne błędy są korygowane za pomocą tynków lub specjalnych środków naprawczych. Te ostatnie są preferowane – szybciej twardnieją, a ponadto mogą mieć zdolność zatrzymywania wody. Aby warstwa tynku lepiej przylegała do gładkiego betonu, najpierw nakłada się na nią kleje kontaktowe. Tynkowanie odbywa się na metalowej siatce przymocowanej do betonowej powierzchni za pomocą kołków. W ten sposób zapewniona jest odporność warstwy wyrównującej oraz warstw hydroizolacyjnych i wykończeniowych na obciążenia dynamiczne. Odchylenia od pionu i poziomu są kontrolowane przez metalowe lampy ostrzegawcze z zębatką i zębnikiem.

Małe baseny kryte pokryte są środkami hydroizolacyjnymi, które tworzą twardą powłokę. Otwarte i zamknięte konstrukcje, które są instalowane na podporach lub mają duże wymiary, są uszczelniane materiałami cementowo-polimerowymi. Te dwuskładnikowe formulacje, składające się z bazy cementowej i środka uelastyczniającego, takiego jak Mapelastic (Mapei), Aquafin-2k (Schomburg), Osmoflex (Index), Vandex BB75E (Vandex International), Ceresit CR 66 i Ceresit CR 166 (Henkel Bautechnik), tworzą powłoka zdolna do mostkowania pęknięć o szerokości do 1 mm. Czasami do uszczelniania basenów stosuje się hydroizolację penetrującą, na przykład Osmoseal (Index), Penetron (ICS / Penetron International LTD), Kalmatron (Nowe Technologie), Khurekh (Khurekh Chemical), Vandex S (Vandex International). Takie materiały to suche mieszanki cementowe ze składnikami aktywnymi. Te ostatnie wnikają w beton i reagują z wodorotlenkiem wapnia, tworząc nierozpuszczalne kryształy i wypełniając pory. Nie należy też oszczędzać na warstwach uszczelniających. Zaleca się nakładanie dwóch warstw dwuskładnikowej elastycznej hydroizolacji o grubości od 2,5 do 4 mm. Zbyt cienka warstwa nie jest wodoodporna i może odklejać się od powierzchni pod wpływem wody. Zbyt grube warstwy wydłużają czas wiązania materiału, co w konsekwencji może prowadzić do pękania, szczególnie w wewnętrznych rogach misy.

Nie zapomnij o kompensatorach. Ignorując ten moment, nie możesz uniknąć kłopotów.

Ogromne znaczenie ma wykończenie krytycznych obszarów alternatywną hydroizolacją. Połączenia ścian i dna należy dodatkowo skleić taśmami uszczelniającymi. Warunkiem koniecznym do budowy basenu betonowego, wyłożonego mozaiką lub płytkami ceramicznymi, jest sprawdzenie miski pod kątem wycieków wody. Próbę wodoszczelności należy przeprowadzić po wykonaniu i wypoziomowaniu powierzchni misy betonowej. W takim przypadku basen jest napełniany wodą i przechowywany przez 10 dni. Nie będzie zbędne upewnienie się, że miska jest wodoodporna nawet po nałożeniu impregnatu. Należy pamiętać, że po spuszczeniu wody powierzchnia miski może pozostać zanieczyszczona, co doprowadzi do zmniejszenia przyczepności roztworu kleju podczas układania podszewki.

Po otynkowaniu wanny montuje się osadzone elementy; Do uszczelnienia ram stosuje się beton ekspandowany lub specjalne sznury, na przykład Expan Bentonitico (Index), Bentorub (De Neef conchem), SDM Duroseal Quellband typ U, Quellpaste typ E, Asoflex, ASO Dichtband-2000-S (Schomburg).

Po wykonaniu impregnacji miskę poddaje się badaniom hydrotechnicznym. Wlewa się do niego wodę, a stan konstrukcji jest monitorowany przez trzy dni. Jeśli szczelność zostanie potwierdzona i nie ma wycieków, basen jest osuszany, zasypywany, a konstrukcja gotowa..

Dekoracja i wystrój

Do dekoracji misek basenów stosuje się specjalne mieszanki do płytek o różnych kolorach, z reguły w odcieniach niebieskiego, niebieskiego i białego. Płytki i mozaiki w basenach klasy elitarnej układane są w formie paneli artystycznych. Co więcej, nie tylko na wewnętrznych powierzchniach mis basenowych, ale również na ścianach pomieszczenia.

Klej do ceramiki to masa o konsystencji pasty, którą nakłada się na powierzchnię specjalnymi szpatułkami grzebieniowymi. Lateks jest częścią klejów i fug jako płyn do mieszania. Kleje używane do montażu płytek i mozaiki są trwałe i elastyczne. Są trzymane wystarczająco mocno na przygotowanej powierzchni. Ponadto takie kleje mają właściwości wodoodporne. Klej nakłada się cienką warstwą za pomocą specjalnej pacy grzebieniowej. Szerokość rowków i występów na roboczej części pacy dobiera się w zależności od grubości płytek i wielkości spoin. Przed ułożeniem płytek, a zwłaszcza mozaiki, należy się upewnić­wysokiej jakości powierzchnia bazowa, w przeciwnym razie wszystko nie będzie­równość powierzchni misy pojawi się na powierzchni panelu.

Specjalny film (Alkorplan 2000, Flagpool, Efolie) sprawia, że ​​prace wykończeniowe są łatwiejsze i tańsze. Zgodnie z rozmiarem i konfiguracją misy wykonuje się z niej „worek”, który następnie mocuje się na ścianach i dnie basenu za pomocą łączników. Pod folią kładzie się dywanik podkładowy, aby zapobiec tworzeniu się kondensacji i pojawianiu się mikroorganizmów. Żywotność takiej powłoki wynosi 7-12 lat..

I wreszcie etap wykończeniowy – spoinowanie spoin między płytkami. W miejscach narażonych na szczególnie duże obciążenia mechaniczne i spłukiwanie (np. W rejonie szorstkiej powierzchni wody) zaleca się stosowanie fugi epoksydowej.

W rzeczywistości to wszystko. Jeśli chodzi o zasłonę, przypominam, że prawidłowe i kompetentnie wykonane prace przy budowie basenu gwarantują bezproblemowe działanie konstrukcji.

Oceń artykuł
Codzienne wskazówki i instrukcje

Klikając przycisk „Prześlij komentarz” wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję politykę prywatności