Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

Treść artykułu



W tym artykule: jak powstała płyta gipsowo-kartonowa; technologia produkcji płyt gipsowo-kartonowych; cechy pozytywne i negatywne; jak naprawić uszkodzony obszar płyt kartonowo-gipsowych bez całkowitej wymiany arkusza.

Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

Gładkie powierzchnie ścian i obliczone załamania, pół-owale i przestrzenne geometryczne kształty – wszystko to w zasięgu prostokątnego arkusza, który podobnie jak kanapka składa się z dwóch zewnętrznych warstw kartonu i wewnętrznego tynku. Ponad sto lat temu sam pomysł takiego materiału wykończeniowego wywołał śmiech wykonawców budowlanych, którzy preferowali, choć skomplikowane i zbyt monumentalne, ale znajome materiały budowlane. A jednak płyta gipsowo-kartonowa, o której mówimy, stała się głównym materiałem do dekoracji projektów biurowych i mieszkaniowych. A ciągłe ulepszenia jej projektu poszerzają obszary zastosowań, a dziś płyta gipsowa jest znacznie bardziej złożona niż 100 lat temu..

Historia płyt kartonowo-gipsowych

Gips użyty w tym materiale wykończeniowym był używany od czasów starożytnych do tynkowania ścian – Egipcjanie jako pierwsi użyli go w takiej postaci około 6000 lat temu. Ale pomysł umieszczenia tego naturalnego materiału między arkuszami papieru przyszedł do głowy Amerykanom Augustine Sackett i Fredowi Kane’owi, z których pierwszy był właścicielem papierni. Sackett, jak każdy aktywny biznesmen, dążył do rozszerzenia swojej działalności – zwiększając wymiary płyt gipsowych do 91×91 cm i grubość do 0,6 cm, w 1884 r. Otrzymał patent na „płyty Sackett” i maszynę, która je produkowała. Jak argumentował sto lat temu Augustine Sackett, wymyślone przez niego arkusze i deski wykonane z warstw papieru i gipsu z łatwością zastępują klasyczny tynk, między innymi nie tworzą pęknięć, w lokalu uzyskuje się gładkie powierzchnie wewnętrzne, a od razu po ułożeniu takich arkuszy można wejść i zamieszkać taki dom. Zgadzam się, że Sackett trafnie opisał nowoczesną płytę gipsowo-kartonową!

Należy zaznaczyć, że „deska Sacketta” nie cieszyła się dużym zainteresowaniem, ale sam pomysł stworzenia tego rodzaju materiału wykończeniowego przykuł uwagę wynalazców z zakresu budownictwa. 24 lata po otrzymaniu patentu przez Sacketta, inny amerykański wynalazca, Stephen Kelly, otrzymuje patent na ulepszony projekt płyt kartonowo-gipsowych. W jego wynalazku arkusz materiału dekoracyjnego jest utworzony z gipsu umieszczonego pomiędzy dwoma arkuszami kartonu. Kilka lat później inżynier firmy produkującej gips, Clarence Utsman, w końcu nadał płytom kartonowo-gipsowym ich nowoczesny wygląd, wymyślając zamkniętą krawędź.

Pierwszą produkcję płyt gipsowo-kartonowych na pełną skalę otwarto w Anglii w 1917 roku, a znaną już dziś niemiecką fabrykę braci Alfonsa i Karla Knaufa – w 1932 roku. Popularna firma Saint-Gobain otworzyła swoją pierwszą fabrykę płyt gipsowych w 1957 roku.

Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

Pomimo oczywistych korzyści i wygody stosowania płyt kartonowo-gipsowych w pracach budowlanych i wykończeniowych, materiał ten przez wiele lat nie był bardzo poszukiwany. Płytę gipsowo-kartonową uznano za materiał tylko do prac naprawczych, wygodny do częściowej wymiany zużytej sklejki lub płyt wiórowych. Klienci nie ufali nowemu materiałowi, preferując sprawdzony przez wieki tynk. Popularność płyt kartonowo-gipsowych pojawiła się w czasie II wojny światowej – miasta Europy były w ruinie i trzeba było je jak najszybciej odbudować, dodatkowo dotknął brak pracowników, bo wielu budowniczych zginęło w tej wojnie.

Konieczne było maksymalne obniżenie kosztów budowy domów, skrócenie czasu ich budowy, a płyta gipsowo-kartonowa w tej materii okazała się niezbędna.

Na przykład w Stanach Zjednoczonych płyty gipsowo-kartonowe są obecnie szeroko stosowane, całkowicie zastąpiły popularny niegdyś tynk – znacznie łatwiej jest pracować z płytą gipsowo-kartonową. O wyjątkowości płyt kartonowo-gipsowych na światowych budowach świadczy nie tylko prostota, ale także dopracowana technologia prac montażowych, szpachlowych i malarskich – nawet barwienie farb zostało doprowadzone do perfekcji!

Płyty gipsowo-kartonowe – technologia produkcji

Każde duże przedsiębiorstwo produkujące płyty gipsowo-kartonowe pod własną marką wyposażone jest w sprzęt umożliwiający pięciostopniowy proces produkcji: obróbka i przygotowanie kamienia gipsowego; ciągłe dostarczanie taśmy gipsowej z układaniem między dwiema zewnętrznymi warstwami tektury; cięcie arkuszy płyt kartonowo-gipsowych; wysuszenie; etykietowanie i pakowanie.

Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

W pierwszym etapie kamień gipsowy jest kruszony, wypalany, a do jego składu wprowadzane są włókna mineralne i dodatki uniepalniające. Następnie rozdrobniony materiał łączy się z wodą zawierającą porofor.

Drugi etap to tworzenie płyt gipsowo-kartonowych. Mokra mieszanka gipsowa z mieszalnika trafia na przenośnik taśmowy, rozprowadzając warstwę o określonej grubości na tekturze ze specjalnego papieru konstrukcyjnego, na wierzchu warstwa gipsu pokryta jest kolejnym paskiem tektury. Szerokość dolnej warstwy tektury spodniej jest większa niż szerokość listwy gipsowej i górnej tektury – w miarę poruszania się po przenośniku krawędzie dolnej warstwy tektury są zwijane, a górna warstwa jest przyklejana do gipsu (specjalną maszyną nakłada warstwę kleju), następnie wszystkie trzy warstwy przyszłej płyty gipsowej są zwijane razem.

W trzecim etapie, po całkowitym stwardnieniu warstwy gipsu, na arkusze płyt gipsowo-kartonowych cięty jest ciągły pas – operacja ta wykonywana jest przez gilotynę mechaniczną.

Czwarty etap – pocięte arkusze układane są na paletach i wysyłane do suszarni, gdzie przetrzymywane są przez godzinę. Podczas wysychania wilgoć odparowuje z warstwy gipsu, dzięki czemu każda z wysuszonych płyt gipsowych zyskuje niezbędną wytrzymałość.

Piąty etap kończy proces produkcji płyt kartonowo-gipsowych. Świeżo wykonane płyty są wykańczane do określonych wymiarów, układane na paletach, a na nich naniesione są oznaczenia producenta. Na każdą paletę z pięćdziesięcioma arkuszami płyt kartonowo-gipsowych naciągane jest plastikowe opakowanie i gotowy produkt trafia do magazynu.

Charakterystyka płyt kartonowo-gipsowych

Niezależnie od marek i producentów płyta gipsowo-kartonowa dzieli się na:

Ściana z płyt kartonowo-gipsowych

Szerokość 1200 mm, długość 2000, 2500 lub 3000 mm. Grubość płyty gipsowo-kartonowej wynosi 12,5 mm, karton w kolorze jasnoszarym z naniesionymi niebieskimi oznaczeniami. Wśród innych typów ten jest najprostszy w swoim składzie, ponieważ nie zawiera żadnych specjalnych dodatków i ma minimalne niezbędne właściwości fizyczne.

Sufitowa płyta gipsowo-kartonowa

Ma szerokość 1200 mm, długość 2000 lub 2500 mm. Grubość płyty stropowej z płyt kartonowo-gipsowych 9,5 mm, kolor tektury zbliżony do ściany (jasnoszary), to samo oznaczenie niebieskie. Z nazwy jasno wynika, że ​​ten rodzaj płyt gipsowo-kartonowych jest stosowany w okładzinach sufitowych, czy to wielopoziomowych, czy zakrzywionych sufitach, różnych łukach i niszach. Jedyna różnica między płytą gipsowo-kartonową na suficie a płytą gipsowo-kartonową jest mniejsza, poza tym ich właściwości są identyczne. Ze względu na mniejszą grubość ten rodzaj płyt kartonowo-gipsowych jest tańszy niż wszystkie inne..

Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

Odporna na wilgoć płyt kartonowo-gipsowych

Szerokość 1200 mm, długość 2000, 2500 i 3000 mm. Grubość płyty gipsowo-kartonowej odpornej na wilgoć wynosi 12,5 mm, karton pomalowany na zielono, zaznaczony na niebiesko. Przeznaczony jest do pomieszczeń, w których stale występuje wilgoć, jej właściwości pozostaną niezmienione, jeżeli strona zwrócona do wnętrza pomieszczenia będzie dodatkowo zabezpieczona przed wilgocią – warstwę podkładu lub hydroizolacji, warstwę farby lub okładziny z płytek. Skład warstwy gipsu odpornej na wilgoć płyty gipsowej zawiera dodatki hydrofobowe, które pozwalają tym płytom wytrzymać wysoki poziom wilgotności.

Ognioodporne płyty gipsowo-kartonowe

Szerokość 1200 mm, długość 2000, 2500 i 3000 mm. Posiada standardową grubość 12,5 mm, karton w kolorze jasnoszarym, zaznaczony na czerwono. Służy do okładania pomieszczeń o specjalnych wymaganiach przeciwpożarowych, są osłonięte kominkami i kominami. Warstwa gipsowa płyty gipsowo-kartonowej tego typu zawiera większą ilość dodatków wzmacniających i włókien, jej dwie warstwy tektury wraz z elementami wzmacniającymi pełnią rolę podwójnej ramy zapobiegającej pożarom. Tekturowa rama z płyt kartonowo-gipsowych jakiegokolwiek rodzaju nie podtrzymuje spalania i nie pali się, jedynie zwęglona, ​​a po całkowitym wypaleniu tylko wewnętrzna warstwa gipsu ogniotrwałej płyty GK przez pewien czas zachowuje swój kształt i stopień odporności na temperatury spalania, a wszystkie inne rodzaje płyt gk ulegną zniszczeniu.

Łukowa płyta gipsowo-kartonowa

Szerokość 1200 mm i długość 3000 mm, ma grubość 6,5 mm i jasnoszary kolor warstwy tektury. Ten typ płyt kartonowo-gipsowych jest przeznaczony do wykonywania różnych zakrzywionych elementów konstrukcyjnych, niezależnie od promienia gięcia. Warstwa gipsu łukowej płyty gipsowo-kartonowej jest dodatkowo wzmocniona włóknem szklanym, co pozwala na jej gięcie bez naruszania integralności arkusza. Spośród innych rodzajów płyt kartonowo-gipsowych jej cena jest najwyższa, a to biorąc pod uwagę, że dla większej wytrzymałości łuku łukowego należy zamontować płytę gipsowo-kartonową łukową w dwóch stykających się warstwach – arkusz takiej płyty jest bardzo cienki.

Pozytywne cechy

  • niewielka waga. Płyta gipsowo-kartonowa o powierzchni 3 m2 w zależności od grubości waży nie więcej niż 33 kg;
  • bezpieczeństwo środowiskowe i brak toksyczności. Elementy składowe płyty gipsowo-kartonowej – papier i gips – nawet podczas spalania nie wydzielają żadnych szkodliwych substancji;
  • elastyczność. Płyta gipsowo-kartonowa jest niezwykle elastyczna – zagięcie suchej płyty gipsowej pozwala uzyskać owalny kształt o dużym promieniu (od jednego metra do 3), wilgoć pozwala kilkakrotnie zmniejszyć promień gięcia;
  • łatwość instalacji. Doświadczonemu konstruktorowi nie będzie trudno zainstalować 60 m2 płyty gipsowo-kartonowe na ścianach w zaledwie 8 godzin pracy;
  • funkcja regulatora wilgotności. Gips, warstwa pośrednia z płyt kartonowo-gipsowych, pochłania do 15% wilgoci z wilgotnej atmosfery w pomieszczeniu i zwraca ją z powrotem, gdy powietrze wysycha;
  • umożliwia dowolne wykończenie frontu, czy to malowanie, klejenie tapety czy płytek;
  • niezastąpiony przy układaniu puszek pod okablowanie, budowaniu złożonego schematu oświetlenia itp .;
  • w zależności od rodzaju i marki można nią wyrównać niemal każdą powierzchnię, wewnętrzną i zewnętrzną, poziomą i pionową.

Negatywne cechy

  • niska wytrzymałość, wymagająca wprowadzenia dodatkowych składników wzmacniających do kompozycji gipsowej, co zwiększa koszt płyty gipsowo-kartonowej;
  • niska odporność na wysokie poziomy wilgotności (powyżej 75%) w pomieszczeniu, konieczność dodatkowego zabezpieczenia powierzchni płyt gipsowo-kartonowych. Uszkodzenie zewnętrznej warstwy hydroizolacji spowoduje szybkie gromadzenie się wilgoci w gipsie i jego pęcznienie;
  • na ścianach, na których montowane są płyty gipsowo-kartonowe, niemożliwe jest umieszczenie ciężkich sprzętów AGD, mebli i dekoracji. W przypadku obiektów o dużej masie wymagane jest założenie hipotek, których położenie po zamontowaniu suchej zabudowy nie może zostać zmienione inaczej niż poprzez zniszczenie części powierzchni utworzonej przez płytę gipsowo-kartonową;
  • płyty gipsowo-kartonowe, które nie zostały poddane specjalnej obróbce, w warunkach stałej wilgotności staną się siedliskiem pleśni.

Naprawa powierzchni płyt gk

W artykule opisano sam proces montażu płyt gipsowo-kartonowych. Ale co, jeśli wymagana jest fragmentaryczna wymiana sekcji z płyt gk? Zobaczmy, co możemy tutaj zrobić …

Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

Jest więc dziura, której powierzchnia jest wystarczająco duża. Przede wszystkim będziesz musiał kupić płytę gipsowo-kartonową do wymiany, jej grubość powinna być taka sama jak płyta gipsowo-kartonowa z wymienionego obszaru. Po zaznaczeniu obszaru wokół otworu wycinamy go tak, aby krawędzie ościeżnicy profilu były odsłonięte z boków co najmniej o połowę ich szerokości. Boki wycięcia muszą mieć geometrycznie prawidłowy kształt, w przeciwnym razie nie będzie możliwe włożenie w to miejsce nowego kawałka płyty gk. Przygotowany fragment wkładamy do otworu, mocujemy do profilu wkrętami z łbem stożkowym, szwy szpachlujemy i szlifujemy papierem ściernym. Następnie nakłada się warstwę podkładu i maluje w dwóch warstwach. Warto zaznaczyć, że prawie niemożliwe jest „dostanie się” do koloru, w którym ściany pomieszczenia, w którym właśnie wymieniłeś fragment płyty gk są już pomalowane – świeża farba będzie się wyróżniać na ogólnym tle.

Płyta gipsowo-kartonowa, niezastąpiona w dekoracji

Wymyśliliśmy naprawę poważnego uszkodzenia, ale co, jeśli uszkodzony zostanie mały obszar, którego powierzchnia nie przekracza na przykład 10-15 cm2? Potrzebne jest tu bardziej sprytne podejście. Po narysowaniu prostokąta na obwodzie uszkodzenia i wywierceniu otworów w rogach wycięliśmy ten obszar. Teraz należy przygotować prostokąt z płyty gk do wymiany – jego boki (uwaga!) Powinny być o 30-40 mm większe niż długość i szerokość prostokątnego otworu. Pośrodku przygotowanego prostokąta należy wywiercić dwa otwory w odległości 50-60 mm od siebie, w które należy wkręcić 200 mm sznurka o odpowiedniej średnicy, wiążąc końce razem z przodu – otrzymujemy pierścień sznurka przewleczony przez otwory w fragmencie płyty gk. Teraz należy nasmarować krawędzie prostokąta płyty gk klejem od strony zewnętrznej (przedniej), ostrożnie wprowadzić otwór do środka, trzymając pierścień sznurka. Wyrównujemy jego położenie – każdą stroną należy przejść przez krawędzie wyciętego otworu od wewnątrz, następnie pociągnąć linę do siebie i wcisnąć kawałek płyty gipsowo-kartonowej do otworu tak, aby klej się zatarł. Po całkowitym wyschnięciu kleju i stabilnym zamocowaniu płyty gk w otworze przecinamy i wyjmujemy sznurek, wnękę powstałą po naprawie szpachlujemy do połowy jej głębokości. Po stwardnieniu pierwszej warstwy szpachli nakładamy drugą – wykończeniową warstwę, sprowadzając ją z reguły na jeden poziom z ogólną płaszczyzną ściany. Końcowa warstwa szpachli jest sucha – przecieramy ją papierem ściernym, podkładem, malujemy w dwóch warstwach.

Oceń artykuł
Codzienne wskazówki i instrukcje

Klikając przycisk „Prześlij komentarz” wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję politykę prywatności