Mieszkanie służbowe – Twój własny dom czy przestrzeń życiowa innej osoby?

Treść artykułu



W dawnych czasach sowieckich prawie każdy młody specjalista, który przyjechał do pracy w fabryce lub dużym kompleksie przemysłowym w innym mieście, z pewnością mógł liczyć na to, że za kilka lat na pewno dostanie mieszkanie. Tak, „Chruszczow”, tak, mały, ale osobny i całkowicie wygodny, a co najważniejsze – całkowicie darmowy.

Praktyka udostępniania tzw. Mieszkań usługowych przetrwała do dziś. Jedynie ich liczba znacznie się zmniejszyła, aby dostać takie darmowe mieszkania trzeba czekać w kolejce latami, a stan mieszkań zazwyczaj pozostawia wiele do życzenia..

Spróbujmy się dowiedzieć – kto jest uprawniony do obsługi mieszkań, kto może liczyć na takie mieszkania, czy w naszym kraju są przedsiębiorstwa, które zapewniają pracownikom mieszkania na własny koszt, czy wreszcie można sprywatyzować lokale usługowe, czyniąc je naprawdę własnymi?

Co to jest mieszkanie usługowe

Mieszkanie służbowe to specjalna kategoria mieszkań, która jest zapewniana osobie właśnie w związku z jej pracą w określonej organizacji lub na określonym stanowisku. Mieszkania takie zaliczane są do specjalistycznych zasobów mieszkaniowych.

Aby więc uzyskać mieszkanie służbowe, nie trzeba stać w kolejce ani być biednym, dużym i niechronionym społecznie, aby mieć jakieś zasiłki – wystarczy, że z powodzeniem dostaniemy pracę.

Często mieszkania usługowe są udostępniane nawet tym pracownikom, którzy mają już własne mieszkanie. To prawda, w innym mieście, skąd nie można codziennie iść na nabożeństwo. W takim przypadku organizacja lub przedsiębiorstwo, w którym dana osoba pracuje, zapewnia mu usługi mieszkaniowe..

Głównym warunkiem świadczenia lokalu usługowego jest brak możliwości pełnienia obowiązków służbowych ze względu na brak lokali mieszkalnych w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca pracy.

Jednocześnie art. 93 rosyjskiego kodeksu mieszkaniowego ograniczył znaczenie terminu „mieszkania usługowe” i ustalił, że tylko te mieszkania, które są udostępniane obywatelom w związku z charakterem ich stosunków pracy z organem publicznym, jednostkowym przedsiębiorstwem państwowym, władzami lokalnymi samorządu terytorialnego, przez instytucję miejską lub państwową, w związku z przejściem służby, w związku z powołaniem na urząd publiczny Federacji Rosyjskiej lub urząd publiczny podmiotu wchodzącego w skład Federacji Rosyjskiej, a także w związku z wyborami na urzędy w organach samorządu terytorialnego lub organach publicznych „.

Oznacza to, że zgodnie z artykułem tylko pracownicy państwowi i komunalni mogą ubiegać się o oficjalne mieszkanie, pracownicy przedsiębiorstw prywatnych nie mogą otrzymać takich mieszkań. Nadal jednak istnieje praktyka, w której firma lub organizacja pozarządowa zapewnia mieszkania swoim szczególnie cennym pracownikom, a lokalu takiego nie można nazwać inaczej niż biurowym. Wielu ekspertów zwraca uwagę, że art. 93 kodeksu mieszkaniowego nie odzwierciedla faktycznej sytuacji, jaka rozwinęła się w zakresie świadczenia mieszkań usługowych, a także pozostawia szerokie pole do interpretacji..

Kto pójdzie do pracy, aby otrzymać mieszkanie służbowe

Mieszkanie służbowe - Twój własny dom czy przestrzeń życiowa innej osoby? M.G. Sokolov. W I. Lenina w Razlowie. 1969

Aby więc mieć szansę, często bardzo realną, na zamieszkanie w lokalu biurowym, należy wybrać takie specjalizacje, zawody i obszary działalności, jak:

  1. Wybory ludzi. Deputowani wszystkich szczebli, czy to skromna rada miejska na odludziu, czy Duma Państwowa, mają prawo do lokalu biurowego na czas pełnienia swoich funkcji. Jeśli poseł reprezentuje interesy np.Krasnojarska lub Chabarowska i przyjeżdża do stolicy, gdzie czeka na niego miejsce w Dumie Państwowej, to on i jego rodzina otrzymują w Moskwie wygodne mieszkanie z meblami i telefonem. Z jakiegoś powodu na obecność telefonu domaga się ustawa federalna „O statusie deputowanych do Dumy Państwowej i członków Rady Federacji”, która określa procedurę przydzielania mieszkań posłom i senatorom z funduszu służb państwowych.
  2. Urzędnicy. Pracownicy wielu ministerstw, departamentów i agencji rządowych mogą również ubiegać się o mieszkanie usługowe, jeśli nie mają go w mieście, do którego przyjechali do pracy. Ministerstwa i resorty często rozwiązują „kwestię mieszkaniową” swoich pracowników poprzez dopłaty do zakupu mieszkań, ale jest to już preferencyjna opcja pożyczkowa, która nie ma zastosowania do praktyki świadczenia mieszkań usługowych.
  3. Serwisanci. Jak wiecie, wojsko to służba i przez lata służby może zmienić kilka miast i miasteczek. A jeśli samotny pracownik może mieszkać w akademiku, dzieląc pokój z kolegą, to mieszkanie rodzinne jest obowiązkowe. Dość paląca jest kwestia zapewnienia mieszkań służbowych i mieszkań stałych tym żołnierzom, którzy już opuszczają szeregi armii rosyjskiej. Ministerstwo Obrony regularnie informuje o planach budowy nowych budynków mieszkalnych, w których mieszkania będą przeznaczone dla personelu wojskowego, ale wiele rodzin wojskowych wciąż potrzebuje poprawy warunków życia.
  4. Funkcjonariusze organów ścigania, w szczególności funkcjonariusze policji rejonowej, śledczy, policjanci itd., Którzy są wysyłani na posterunek w innej miejscowości. W tym przypadku pracownicy posiadający rodziny również otrzymują przede wszystkim mieszkania usługowe..
  5. Wycieraczki. Tradycyjnie, aby przyciągnąć ludzi na to nie najbardziej prestiżowe stanowisko, w miejscu pracy udostępnia się im lokale usługowe. Ta praktyka wiąże się również z koniecznością produkcyjną – woźni zwykle rozpoczynają pracę o 6, a nawet 5 rano, a dotarcie o takiej porze z innej części miasta jest bardzo problematyczne. Również inni pracownicy systemu mieszkalnictwa i usług komunalnych, na przykład ślusarze lub brygadziści, mogą otrzymać mieszkania usługowe.
  6. Personel ratowniczy, taki jak strażacy.
  7. Leśnicy, gajowi, rybacy. Praca przedstawicieli tej kategorii specjalistów często kojarzy się z wyjazdami w trudno dostępne rejony, w tereny oddalone od dużych miast, dlatego na czas wykonywania obowiązków służbowych tacy pracownicy otrzymują oficjalne mieszkania..
  8. Celnicy, podatnicy, sędziowie.
  9. Nauczyciele i lekarze. Idealnie byłoby, gdyby po kilku latach pracy zapewniono mieszkania usługowe wszystkim pracownikom medycznym i pedagogom, którzy są pracownikami państwowymi, to znaczy pracują w zwykłych szpitalach i szkołach, a nie w prywatnych gimnazjach i elitarnych klinikach. Nie ma sensu mówić, jak naprawdę jest – wiadomo, że nauczyciele i lekarze mogą dostać mieszkania służbowe praktycznie tylko wtedy, gdy zgodzą się wyjechać do pracy na wieś, a na mieszkanie będą musieli pracować przez określony czas..

Oczywiste jest, że lepiej być zastępcą niż woźnym – szanse na uzyskanie oficjalnego mieszkania od przedstawicieli ludu są znacznie większe, ale w zasadzie wszystkie powyższe kategorie mogą ubiegać się o bezpłatne mieszkania podczas pracy w danej organizacji.

Można też śmiało powiedzieć, że wiele dużych przedsiębiorstw, na przykład fabryki i huty, udostępnia swoim szczególnie cennym specjalistom, na przykład zaproszonym z zagranicy menedżerom lub inżynierom, mieszkania w swoim miejscu usług lub płacić czynsz, który również można uznać za jeden odmian uzyskania biurowej powierzchni mieszkalnej.

Procedura świadczenia usług mieszkaniowych

Zgodnie z rosyjskim kodeksem mieszkaniowym, aby uzyskać mieszkanie usługowe, osoba potrzebująca miejsca do życia w miejscu nowej pracy musi napisać odpowiedni wniosek o udostępnienie mieszkania z lokalnego specjalistycznego zasobu mieszkaniowego.

We wniosku należy wskazać, ilu członków rodziny będzie mieszkać z wnioskodawcą, ponieważ istnieją zatwierdzone normy dotyczące minimalnej powierzchni mieszkalnej na mieszkańca lokalu usługowego. Na przykład, jeśli rodzina ma dwoje dzieci – chłopca i dziewczynkę w wieku powyżej 9 lat, wówczas wnioskodawca może ubiegać się o mieszkanie trzypokojowe. Ponadto każdy członek rodziny musi mieć co najmniej 6 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej, ale nie więcej niż 15 – jest to już uważane za niedopuszczalny luksus..

Mieszkanie służbowe - Twój własny dom czy przestrzeń życiowa innej osoby? Vincent van Gogh. Oddział w szpitalu w Arles. 1889

Jednak takie normy nie wszędzie obowiązują, w wielu miastach lokale usługowe są świadczone zgodnie z zasadą – weź, co dają, nie ma nic innego. I nie można polemizować z takim stwierdzeniem, skoro Kodeks mieszkaniowy dotyczący lokali usługowych mówi, że muszą być „mieszkalne” – i to wszystko, koniec z wyjaśnieniami i normami.

Ponadto komunalne specjalistyczne zasoby mieszkaniowe często składają się z tzw. Mieszkań „escheat”, czyli mieszkań, które zostały sprywatyzowane, a zmarli właściciele nie mają spadkobierców. Mieszkania takie są przeważnie opuszczone na długi czas, podczas gdy poszukiwania potencjalnych spadkobierców trwają, są w złym stanie, a lokalne budżety nie mają środków na ich naprawę, nawet kosmetyczną. Często zdarza się, że np. Nowy funkcjonariusz okręgowy, który przybył do swojego miejsca służby w centrum dzielnicy, otrzymał mieszkanie służbowe „bez okien, bez drzwi” i nie mógł uwierzyć w swoje „szczęście”, odmawiając wprowadzenia się do takiego mieszkania..

Po sporządzeniu i otrzymaniu przez upoważnionego urzędnika wniosku o mieszkanie służbowe, pomiędzy usługodawcą a pracownikiem zostaje zawarta umowa o zatrudnienie lokalu służbowego, którą uważa się za ważną na czas trwania służby wojskowej, stosunku pracy lub wykonywania obowiązków służbowych. Najemca otrzymuje nakaz, który daje mu prawo do wprowadzenia się do określonego mieszkania.

Mieszkańcy lokalu usługowego płacą za media w taki sam sposób iw takiej samej wysokości jak właściciele sprywatyzowanych mieszkań. Jednocześnie zobowiązani są do utrzymywania lokalu w należytym porządku, nie opóźniania rachunków za media itp..

Prawa mieszkańców lokali biurowych są ograniczone – nie mogą oni wynajmować udostępnionego mieszkania, rezerwować ani zamieniać go na inne. Najemca może przenieść całe swoje gospodarstwo domowe, osoby na utrzymaniu i krewnych do lokalu usługowego, jeśli pozostali dorośli najemcy nie mają nic przeciwko i wyrazili na to pisemną zgodę.

Mieszkanie służbowe - Twój własny dom czy przestrzeń życiowa innej osoby? Alexander Benois. Ilustracja do królowej pik. 1910

Umowa najmu biura ulega rozwiązaniu w przypadku rozwiązania stosunku pracy, wygaśnięcia mandatu lub zwolnienia z pełnionej funkcji.

Czy można sprywatyzować lokal usługowy??

Na liście lokali mieszkalnych niepodlegających prywatyzacji, ustalonej w pierwszej części artykułu czwartego ustawy RF z dnia 4 lipca 1991 r. „O prywatyzacji zasobów mieszkaniowych w Federacji Rosyjskiej”, znajduje się również lokal usługowy..

Oznacza to, że nie można jej sprywatyzować zgodnie z prawem, jednak w wielu przypadkach pracodawcom lokali usługowych nadal udaje się sporządzić wszystkie niezbędne dokumenty i uzyskać pozytywną decyzję władz i szefów firmy lub organizacji..

Ważny niuans – w każdym regionie Rosji za prywatyzację lokali biurowych odpowiadają lokalne władze, dlatego warunki i procedura prywatyzacji mogą być bardzo różne.

Na przykład w Moskwie obowiązuje dekret rządowy, zgodnie z którym najemcy, którzy mieszkali w tej dzielnicy mieszkalnej i odpowiednio pracowali w organizacji zapewniającej przestrzeń życiową przez ponad 10 lat, mogą sprywatyzować mieszkanie biurowe..

Pracownicy ci mogą napisać oświadczenie, na podstawie którego zostanie rozwiązana umowa o świadczenie usług i zostanie zawarta umowa najmu socjalnego mieszkania. Tak więc przed rozpoczęciem procesu prywatyzacji mieszkań biurowych należy je najpierw usunąć ze specjalistycznego zasobu biurowego i włączyć do państwowych lub komunalnych zasobów mieszkaniowych..

Co jest do tego potrzebne? Przede wszystkim zgoda organizacji, przedsiębiorstwa lub instytucji będącej właścicielem mieszkania.

W niektórych, specjalnie określonych przypadkach, pracodawcy, którzy nie pracowali jeszcze w organizacji przez 10 lat, mogą również sprywatyzować mieszkania biurowe. Te szczególne przypadki obejmują:

  • przejście na emeryturę pracodawcy, któremu zapewniono mieszkanie służbowe, jeżeli w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego odchodzi z organizacji, która zapewniła mieszkanie;
  • uzyskanie niepełnosprawności z grup 1 i 2, które nastąpiło w związku z urazem z winy organizacji zatrudniającej lub chorobą zawodową powstałą w trakcie służby. W takim przypadku organizacja może „odpokutować swoją winę”, zezwalając na prywatyzację mieszkania służbowego;
  • w przypadku śmierci pracodawcy zajmującego się lokalem mieszkalnym, jego rodzina może również dokonać dalszej prywatyzacji mieszkania przekazanego mu w miejscu pracy;
  • restrukturyzacja lub likwidacja przedsiębiorstwa, która doprowadziła do zwolnienia pracodawcy z miejsca pracy.

Lista dokumentów potrzebnych do prywatyzacji lokalu usługowego obejmuje:

  • pozwolenie właściciela oficjalnego zasobu mieszkaniowego jest najważniejszym dokumentem, bez którego prywatyzacja oficjalnych mieszkań jest praktycznie niemożliwa;
  • oryginał zamówienia na mieszkanie lub oryginał wyciągu z decyzji o umowie społecznej;
  • wyciąg ze wszystkich książek domowych, bez wyjątku, ze wszystkich adresów, pod którymi pracodawca mieszkał i był zarejestrowany, począwszy od 1 lipca 1991 r .;
  • wyjaśnienia wydane przez WIT i paszport katastralny;
  • oryginały i kopie paszportów wszystkich członków rodziny najemcy zarejestrowanych w tej dzielnicy mieszkalnej;
  • jeśli paszport został wydany po 1 lipca 1991 r., wymagane jest również zaświadczenie o wymianie paszportów;
  • notarialne pełnomocnictwo dla pracownika usługi jedno okienko;
  • oświadczenia wszystkich członków rodziny zameldowanych w mieszkaniu, a także ich osobista obecność podczas formalności;
  • pokwitowanie potwierdzające wniesienie opłaty państwowej.

Należy zaznaczyć, że przeniesienie lokalu usługowego ze specjalistycznego funduszu do miejskiego lub państwowego funduszu socjalnego, który da prawo do prywatyzacji mieszkania, może zająć kilka miesięcy, a nawet lat. Aby przyspieszyć ten proces i sprywatyzować mieszkanie biurowe, możesz zwrócić się do sądu z pozwem, który będzie wymagał uznania prawa najemcy do prywatyzacji mieszkania. Do sądu warto też zwrócić się, jeśli pracodawca, czyli organizacja będąca właścicielem mieszkania, nie wyrazi zgody na prywatyzację mimo dziesięcioletniego doświadczenia. Niestety postępowanie sądowe też może zająć dużo czasu, a pozytywna decyzja w takich przypadkach jest rzadkością..

Tak więc, aby sprywatyzować mieszkanie służbowe, konieczne jest negocjowanie z pracodawcą w jakikolwiek sposób i nadal uzyskanie pozwolenia od organizacji, która zapewniła mieszkanie. W tym przypadku całkiem możliwa jest prywatyzacja powierzchni biurowej, chociaż proces zbierania dokumentów, zwłaszcza wypisów ze wszystkich ksiąg domowych w miejscach poprzedniego zamieszkania, może się opóźnić.

Jedynym pocieszeniem dla tych najemców powierzchni biurowej, którym pomimo dziesięcioletniego doświadczenia w jednej organizacji odmówiono prawa do prywatyzacji mieszkania oraz właściciela i sądu, może być fakt, że nie da się eksmitować takich rodzin bez zapewnienia innego mieszkania..

Oceń artykuł
Codzienne wskazówki i instrukcje

Klikając przycisk „Prześlij komentarz” wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję politykę prywatności