Objawy wścieklizny psów

Treść artykułów



Pierwsza wzmianka o chorobie została odnotowana w XVI wieku. Choroba nazywała się hydrofobią lub hydrofobią. Wraz z rozwojem mikrobiologii okazało się, że czynnikiem sprawczym jest śmiertelny wirus, który atakuje mózg wszystkich ciepłokrwistych, w tym ludzi. Zwierzęta zarażają zbłąkani bracia zarażeni przez mieszkańców lasów. Choroba jest niebezpieczna, ponieważ wścieklizna u psów w pierwszych stadiach czasami pozostaje niezauważona. Ważne jest, aby nie zaniedbywać profilaktyki, która może uratować życie czworonożnego zwierzaka i całej rodziny.

Co to jest wścieklizna u zwierząt

Wścieklizna jest chorobą wirusową charakteryzującą się poważnym uszkodzeniem obwodowego układu nerwowego. Zakażenie dotyczy zwierząt stałocieplnych, w tym zwierząt gospodarskich i domowych, większości ptaków i ludzi. Wirus jest odporny na chemiczne środki dezynfekujące i niskie temperatury. Może być przechowywany w ciałach zmarłych osób przez kilka lat. Umiera natychmiast w temperaturze 100 stopni i przez 10-15 minut pod wpływem promieniowania ultrafioletowego.

Zakażenie wirusem wścieklizny nieuchronnie prowadzi do śmierci. Nie ma leczenia, więc właściciele zwierząt domowych powinni podjąć środki zapobiegawcze. W środowisku naturalnym nosicielami wirusa są dzikie zwierzęta mięsożerne: lisy, wilki, szopy pracze, szakale, jeże, gryzonie, nietoperze. W mieście zakażone są bezpańskie koty i psy. Przypadki infekcji wścieklizną są okresowo rejestrowane we wszystkich krajach świata..

Jak jest przesyłane

Choroba powoduje wirusa RNA należącego do rodziny Rhabdoviridae (rabdowirusy). Po wejściu do organizmu patogen jest zlokalizowany w węzłach chłonnych i gruczołach ślinowych. Stamtąd rozprzestrzenia się na inne narządy. Po penetracji rdzenia kręgowego i mózgu wirus powoduje nieodwracalne zmiany w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego. Uwalnianie patogenu do środowiska zewnętrznego wraz ze śliną jest główną przyczyną rozprzestrzeniania się wścieklizny.

Zakażenie może wystąpić:

  • w bezpośrednim kontakcie z chorym zwierzęciem podczas ukąszenia;
  • kiedy ślina zarażonego osobnika dostaje się do otwartych ran przez błony śluzowe jamy ustnej i nosa
  • aerogenicznie, to znaczy przez unoszące się w powietrzu kropelki;
  • Zasadniczo, gdy infekcja dostanie się do organizmu przez usta z jedzeniem lub przez lizanie przedmiotów;
  • poprzez przenoszalne przenoszenie, to znaczy przez ukąszenia owadów.

Chociaż możliwe są te liczne ścieżki wirusa, jedyną istotną, wielokrotnie sprawdzoną metodą infekcji jest ugryzienie bezpośrednie. Prawdopodobieństwo zakażenia zależy od liczby i głębokości otrzymanych ran, od zjadliwości określonego patogenu oraz od indywidualnej podatności organizmu.

Grupa ryzyka obejmuje zwierzęta mieszkające w pobliżu lasów. Coroczna szczepionka przeciw wściekliźnie jest skutecznym sposobem zapobiegania jej. Silną odporność ustala się po trzecim szczepieniu. Prawdopodobieństwo zakażenia u zaszczepionego psa jest znikome. To tylko 2%. Uodpornione zwierzęta z obniżoną odpornością zakażone inną infekcją lub wyczerpane chirurgicznie mogą zachorować..

Dwa psy

Czy szczeniak może dostać wścieklizny?

Wścieklizna u szczeniąt rozwija się szybciej niż u dorosłych. W niektórych przypadkach pierwsze objawy pojawiają się piątego dnia po zakażeniu. Szybkie rozprzestrzenianie się infekcji wiąże się ze słabą odpornością i niewielkim rozmiarem ciała. Czynnik sprawczy wścieklizny odnosi się do wirusów z grupy zapalenia mózgu. Podróżuje przez neurony z określoną prędkością. Długość łańcuchów neuronowych u niemowląt jest mniejsza, więc wirus szybciej dostaje się do mózgu. Z tego samego powodu utajony etap u małych ras jest krótszy niż u dużych.

Okres wylęgania

Inkubacja lub, innymi słowy, okres utajony, kiedy choroba nie objawia się na zewnątrz, waha się od jednego do trzech miesięcy, ale zdarzają się przypadki, gdy objawy choroby pojawiły się sześć miesięcy, a nawet rok po zakażeniu. Taka różnica wiąże się ze stabilnością odporności, wielkością ciała i cechami ciała zarażonego osobnika. U pozornie zdrowego, ale już zainfekowanego psa wirus wykrywa się w ślinie na 5-10 dni przed pojawieniem się klinicznych objawów choroby. W tym momencie staje się zaraźliwa.

Formularze manifestacyjne

W zależności od objawów i charakteru przebiegu choroby istnieje kilka postaci choroby. Ich funkcje są wymienione w tabeli:

Tytuł

Żywiołowy

Cichy

Zwrotny

Nieudany

Nietypowy

Trwanie

5-12 dni

3-5 dni

Płynie w sposób podobny do fali, z kilkutygodniową przerwą między napadami

Kończy się odzyskiwaniem

Do sześciu miesięcy

Charakterystyka

Najbardziej znana i popularna forma. Zmiany w zachowaniu są wyraźne. Apatia ustępuje miejsca silnej agresji, po czym następuje paraliż

Agresja jest praktycznie nieobecna. Pogorszenie następuje szybko

Powtarzane przejście od apatii do agresji z przerwami między atakami

Rzadka i słabo zbadana forma, która kończy się zdrowiem.

Charakterystyczne objawy nie występują. Choroba ma objawy zapalenia żołądka i jelit: wymioty, biegunka. Z tego powodu często nie jest rozpoznawany.

Pierwsze znaki

Niezależnie od postaci choroby pierwsze objawy wścieklizny u psów z reguły są prawie niezauważalne dla właścicieli i nie mają nic wspólnego z obrazem, który większość ludzi przedstawia przy wspomnianej chorobie. Zwierzę staje się nieaktywne, nie bawi się, nie biegnie podczas spacerów, kłamie, próbuje ukryć się przed światłem. Zwierzę dużo pije, a jednocześnie nie chce jeść.

Drugiego lub trzeciego dnia ślina zaczyna płynąć, pojawiają się problemy z oddychaniem. Niektóre psy zaczynają jeść ziemię, kamienie, patyki i inne niejadalne przedmioty. Możesz zaobserwować problemy z połykaniem wody i jedzenia, zwierzę często dusi się. To jest cichy etap choroby. To samo dotyczy wszystkich form wścieklizny, z wyjątkiem atypowych. Dalszy przebieg choroby jest inny. Nietypowa postać ma objawy nawilżające podobne do zatrucia pokarmowego, dlatego często infekcja pozostaje niezidentyfikowana.

Objawy

Weterynarze rozróżniają kilka postaci choroby. Objawy i zachowanie wściekłego psa z różnymi rodzajami dolegliwości są różne. Najczęstszą jest gwałtowna forma infekcji. Jego objawy stanowią dobrze znany obraz choroby. W sumie jest 5 form wścieklizny:

  • gwałtowny;
  • cichy
  • zwrotny;
  • nieudany;
  • nietypowy.
Szalony pies

Dzika postać choroby

Objawy w postaci przemocy trwają od 5 do 12 dni. Choroba przebiega w trzech etapach:

  • prodromalny;
  • maniakalny;
  • paralityk.

Pierwszy etap choroby trwa około trzech dni. Manifestacja wścieklizny u psów na etapie prodromalnym może pozostać niezauważona, ale w tym okresie maksymalna ilość wirusa jest uwalniana do środowiska. Powinieneś zwrócić uwagę na wszelkie zmiany w zachowaniu zwierzaka. Pies chowa się w zacisznych miejscach, unika światła. Posłuszne zwierzę przestaje odpowiadać, odpowiadając na polecenia. Czasami wręcz przeciwnie, pies wymaga większej uwagi, płetw, oblizuje ręce.

Zwierzęta liżą, przeczesują miejsce ugryzienia pazurami, ranami i zadrapaniami pojawiającymi się na ciele. W miarę postępu choroby lęk narasta. Objawy stają się poważne. Stopniowo rozwija się paraliż mięśni krtani, co prowadzi do trudności w przełykaniu, obfitego wydzielania śliny. Pies nie ma powietrza. Ziewa, zaciska szczęki..

Następnie choroba przechodzi w etap podniecenia lub, w inny sposób, maniakalny, który trwa 3-4 dni. Zwierzęta przestają rozpoznawać właścicieli, wykazują bezprzyczynową agresję. Reakcje są nieodpowiednie, wściekła bestia zjada ziemię, śmieci, atakuje nieożywione przedmioty. Ruchy chwytające są niezwykle silne, co czasami prowadzi do złamania szczęk. Ataki podniecenia ustępują okresom apatii.

Zwierzęta tracą apetyt, tracą wagę. Istnieje obawa przed wodą z powodu niemożności połknięcia płynu z powodu skurczów połykających mięśni. Nastąpił niewielki wzrost temperatury. Pysk psa jest stale otwarty, wydzielana ślina jest bardzo pieniąca. Z powodu paraliżu języka i mięśni krtani zmienia się barwa głosu, staje się ochrypły. Źrenice są rozszerzone, nie reagują na światło, czasem zez, utrata orientacji w przestrzeni.

Etap porażenia trwa od jednego do sześciu dni. W tym momencie zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwowym są już wyraźnie widoczne. Występuje porażenie kończyn tylnych, ogona, narządów wewnętrznych, co prowadzi do spontanicznego oddawania moczu, wypróżnienia. Odgłos wlewającej wody powoduje panikę. Temperatura wzrasta o 1-2 stopnie. Liczba białych krwinek spada. Osłabione zwierzę przestaje reagować na czynniki drażniące, zapada w śpiączkę i umiera.

Cichy

Depresyjna lub cicha postać choroby jest szybka: zwierzę umiera trzeciego lub piątego dnia. U chorych psów apatia jest charakterystyczna, nadmierna tkliwość, czasem zastępowana wzrostem lęku. Agresja jest nieobecna. Źrenice są rozszerzone. Gwałtownie rozwijający się paraliż języka i gardła prowadzi do trudności w połykaniu, obfitego wydzielania śliny. Chwiejny chód. Pogorszenie następuje szybko, pies jest dręczony atakami kaszlu. Czasami występują skurcze. Śmierć pochodzi z niewydolności narządów wewnętrznych.

Zwrotny

Choroba w postaci powrotnej charakteryzuje się przebiegiem przypominającym falę. Początkowo wszystkie objawy infekcji nic nie robią. Choroba ustępuje, ale po pewnym czasie następuje zaostrzenie i objawy powracają. Chore zwierzęta charakteryzują się bezczynnością, którą zastępuje agresja, zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenie apetytu. Przejście ze spokojnego etapu do gwałtownego powtarza się wiele razy. Chociaż między atakami może upłynąć kilka tygodni, zwierzę jest skazane na zagładę. Za każdym razem nasilają się objawy. Śmiertelny wynik jest nieunikniony.

Nieudany

Trochę zbadana i rzadka forma infekcji nazywa się przerwaniem, czyli przerwaniem. Przed drugim etapem zwykle postępuje, a następnie dochodzi do wyzdrowienia psa, który ma wszystkie oznaki wścieklizny. Dlaczego tak się dzieje, jest tajemnicą dla weterynarzy. Uważa się, że tylko 1-2% zakażonych osób ma nieudaną formę. Uważa się, że gdyby wściekłe zwierzęta nie zostały poddane eutanazji w początkowych stadiach, odsetek ten byłby większy.

Nietypowy

Nietypowa postać charakteryzuje się stopniowym pogarszaniem się stanu i długim przebiegiem choroby: od trzech miesięcy do sześciu miesięcy. Agresja jest nieobecna. Charakterystycznymi cechami są zaburzenia układu pokarmowego: brak apetytu, wymioty, krwawa biegunka, prowadząca do wyczerpania i śmierci. Zdarza się, że z powodu nietypowego przebiegu właściciele nie rozpoznają wścieklizny psów w chorobie, a zwierzę zakażone śmiertelnym wirusem może zarazić niczego niepodejrzewających właścicieli.

Brak apetytu u psa

Test wścieklizny psa

Jeśli podczas badania zewnętrznego zostanie wykryty ślad ugryzienia, a szczepienie przeciwko wściekliźnie nie zostanie przeprowadzone, zwierzę należy zbadać pod kątem wykrycia śmiertelnego wirusa. Kiedy objawy kliniczne choroby już się ujawnią, diagnostyka laboratoryjna pomoże wykluczyć inne choroby zakaźne o podobnych objawach: choroba Aujeszkyego, zapalenie mózgu i rdzenia, dżuma.

Śmiertelny wirus rozprzestrzenia się wzdłuż łańcuchów nerwowych i rzadko jest wykrywany we krwi, dlatego jeśli podejrzewa się infekcję, zaleca się zbadanie płynu mózgowo-rdzeniowego. W ciągu 10 dni, podczas przetwarzania wyników, zwierzę należy odizolować, poddać kwarantannie w jednej klatce i zabrać na spacer na smyczy, unikając kontaktu z innymi psami. Jeśli infekcja zostanie potwierdzona, niestety zwierzęta są uśmiercane..

Aby określić odporność psa po szczepieniu, istnieje test na obecność swoistych przeciwciał przeciw wściekliźnie we krwi. Analiza jest przeprowadzana tylko przez akredytowane laboratoria, które są w niektórych klinikach weterynaryjnych. Koszt zabiegu jest wysoki, ale ten test jest konieczny, gdy zabiera się psa za granicę. Wiele krajów zabrania importu na swoje terytorium zwierząt, które nie uzyskały wyników takiej analizy..

Sensowne jest wykonanie kosztownego testu miesiąc po szczepieniu przeciwko wściekliźnie, kiedy nastąpi szczepienie, i nie później niż 30 dni przed drugim szczepieniem. Wyniki będą gotowe za 10-20 dni. Jeśli liczba przeciwciał przeciwko wściekliźnie jest mniejsza niż to konieczne, zwierzę jest ponownie szczepione i po miesiącu prowadzi się do ponownej analizy.

Leczy się wściekliznę

Obecnie nie ma lekarstwa. Zwierzę, które wykazało objawy choroby, jest skazane na zagładę. Wirus namnaża się szybko i poruszając się po obwodach nerwowych dociera do mózgu i powoduje zapalenie, prowadząc do porażenia i śmierci zwierzęcia. Aby nie dręczyć zarażonej bestii i wykluczyć zakażenie innych zwierząt domowych i ludzi, najbardziej humanitarną metodą jest bezbolesna eutanazja lekami weterynaryjnymi.

Pierwsze wzmianki o infekcji wirusem wścieklizny w historii znajdują się w annałach XVI wieku. Od tego czasu lekarze i naukowcy próbują znaleźć na to lekarstwo. W dwudziestym pierwszym wieku wściekliznę próbowano leczyć śpiączką, w którą pacjent był sztucznie wstrzykiwany. Pierwsze i jedyne udane doświadczenie takiego leczenia odnotowali amerykańscy lekarze w 2005 roku.

Znaczenie tej techniki jest następujące: po wyłączeniu większości układu nerwowego organizmowi udaje się wytworzyć odpowiednią ilość przeciwciał. Przy wielokrotnym stosowaniu leczenia sukces był tylko w 1 na 24 przypadkach. Być może pacjenci mieli nieudaną formę choroby, a powrót do zdrowia nie jest związany z działaniami lekarzy. Metoda nie została przetestowana na zwierzętach. Istnieje tylko ważna szczepionka.

Zapobieganie

Twórcą szczepionki przeciw wściekliźnie jest francuski mikrobiolog Louis Pasteur. W 1880 r. Naukowiec, dotknięty udręką umierającego z powodu śmiertelnego wirusa dziecka, rozpoczął długie eksperymenty nad stworzeniem materiału do szczepienia. Eksperymentował z królikami, izolując wirusa z mózgu i poddając go specjalnemu leczeniu. Szczepionkę najpierw przetestowano na psach. Zaszczepiono 50 osób. Tę samą liczbę zwierząt pozostawiono do kontroli.

Wszystkie psy otrzymywały jednocześnie patogen wścieklizny. Wyniki były zdumiewające: żadne ze zaszczepionych zwierząt nie zachorowało. U ludzi szczepionkę przetestowano w 1885 r. Dziewięcioletni chłopiec został ugryziony przez wściekłego psa. Lekarze jednogłośnie oświadczyli, że dziecko jest skazane na zagładę. Następnie Louis przedstawił swoją szczepionkę. Chłopiec nie zachorował, co przyniosło światowej sławie Pasteura.

Krajowe i zagraniczne szczepionki przeciw wściekliźnie są z powodzeniem stosowane, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się niebezpiecznego wirusa. Lekarz wybiera harmonogram i schemat szczepień. Zaszczepić zdrowe zwierzęta. Kobiety w ciąży i karmiące, osoby osłabione nie podlegają szczepieniom. Przed szczepieniem pies otrzymuje leki przeciwrobacze.

Szczepienia przeciw wściekliźnie przeprowadza się w kilku etapach:

  1. pierwsze szczepienie podaje się szczeniętom w wieku dwóch miesięcy;
  2. drugi – po 3 tygodniach;
  3. trzecią dawkę leku podaje się szczeniętom po zmianie zębów mlecznych.

Następnie pies zyskuje stabilną odporność. Ponowne szczepienie odbywa się co roku w tym samym czasie. Po podaniu szczepionki lekarz robi znak szczepienia w paszporcie weterynaryjnym. Bez tego dokumentu zwierzęta nie mogą brać udziału w wystawach, konkursach, transporcie samolotami i pociągami. Właścicielom zabrania się zabrania zwierząt domowych bez szczepionek na polowanie. Państwowi weterynarze szczepią za darmo.

Kiedy ugryzie się nieszczepionego psa, lek podaje się w trybie pilnym. Chorobie można zapobiec, jeśli w ciągu kilku miesięcy po pilnym szczepieniu unikniesz przechłodzenia lub przegrzania zwierzęcia, nadmiernego zmęczenia i napięcia nerwowego. Te czynniki ryzyka osłabiają działanie szczepionki. Wszystkie przedmioty mające kontakt z chorymi zwierzętami, pościel, zabawki, miski powinny zostać spalone.

Szczepienie psów

Co zrobić, gdy pies jest ugryziony

Jeśli twoje zwierzę jest ofiarą bezpańskich psów, najważniejsze jest, aby nie panikować. Pamiętaj, że wszystkie manipulacje należy wykonywać przy użyciu sprzętu ochronnego: gumowych rękawiczek i maski. Ślina pacjentów z wścieklizną zwierząt, które spadły z rany zwierzęcia na uszkodzoną skórę lub błony śluzowe osoby, może powodować zakażenie gospodarza. Aby pomóc zwierzakowi, wykonaj następujące czynności:

  1. Po zabraniu psa do domu załóż kaganiec, maskę ochronną i gumowe rękawiczki.
  2. Obetnij włosy wokół rany.
  3. Umyj dokładnie miejsce ukąszenia wodą z mydłem. Zaleca się stosowanie mydła do prania i strzykawki w celu wytworzenia silnego ciśnienia strumienia.
  4. Zabierz zwierzę do weterynarza. Lekarz przepisze immunostymulatory, które wzmacniają działanie szczepionki.
  5. Jeśli zwierzę nie zostało zaszczepione, należy natychmiast wprowadzić lek przeciw wściekliźnie i poddać zwierzę kwarantannie. Ponowne szczepienie przeprowadza się po 2 tygodniach.
  6. W każdym razie pies musi być ściśle monitorowany przez co najmniej dwa tygodnie..

Co zrobić, gdy wściekły pies gryzie

Dla ludzi wścieklizna jest śmiertelną chorobą. Zarażona osoba przeżyje tylko wtedy, gdy terminowe szczepienie zostanie zakończone przed pojawieniem się pierwszych objawów choroby. Zakażenie następuje przez ślinę. Choroba może rozwinąć się błyskawicznie, jeśli rany twarzy i szyi staną się wlotem wirusa. Ukąszenia dłoni są bardzo niebezpieczne, ponieważ koncentruje się tam wiele zakończeń nerwowych. Wirus dostający się do organizmu przez rany na nogach odpowiada długiemu okresowi inkubacji.

Jeśli ugryzł Cię nieznany pies, a także jeż, mysz, lis lub inne dzikie zwierzę, musisz podjąć następujące działania:

  1. Do mycia rany mydłem do prania.
  2. Potraktuj miejsce ukąszenia nadtlenkiem wodoru i bandażem.
  3. Skontaktuj się z najbliższą izbą przyjęć, aby otrzymać szczepionkę przeciw wściekliźnie..

Pamiętaj, że nie ma potrzeby odwiedzania kliniki w miejscu rejestracji. Każda jednostka urazowa jest zobowiązana do udzielenia pomocy osobie ugryzionej przez zwierzęta, nawet w przypadku braku paszportu i polisy ubezpieczeniowej. Pogotowie działa przez całą dobę. Wcześniej, gdy podejrzewano wirusa wścieklizny, pacjentowi przepisano 30-40 zastrzyków w mięśnie brzucha. Teraz zastosuj do 7 dawek szczepionki, które wstrzykują w okolicę barku.

Oceń artykuł
Codzienne wskazówki i instrukcje

Klikając przycisk „Prześlij komentarz” wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych i akceptuję politykę prywatności